pływam z głową nad powierzchnią oceanu choć mam ze sobą butlę

z nieskończonością tlenu

taki temat sobie postawiłem ostatnio do drążenia dłutem w próżni.

autoportret wędrowcy – człowieka umotywowanego na wędrówkę sumienia, wrażliwości. na podróż po swoim odludziu.

Dokumentalnie listopadowo z cmentarną przewagą. Dostałem pracę w Fortis Banku, skonstruowałem ciekawego pinhola, pracuje nad animacją non camera, toczy się do przodu

Sto lat temu kto wymyślił szczaw. Współlokator/orka poszukiwany/ana. Nie umiem robić dobrych zdjęć. Mleko, mleko. Niech mnie kto odwiedzi w Krakowie.

Jeszcze raz dziękujemy panu Andrzejowi Pogudzowi i pani Małgosi Czerniak za naprawdę dużą pomoc.

Po wernisażu udaliśmy się na rynek zamojski, i zrobiliśmy sobie wspólne, otworkowe foto (troszkie nam się prześwietliło :p ) :

musze zarobic na lepszy skaner i wogóle

Obudziłem się z wkurzającym bólem barku, ale to nic. Przed wyjazdem przejrzeliśmy prognozę na weekend. Sobota – chmury, niedziela – chmury na przemian ze słońcem. Jednak tuż po wyjściu z namiotu droczyć zaczęła się z nami mżawka. Zwinęliśmy rzeczy, wypiliśmy herbatę i ruszyliśmy na szlak. A mżawka wkurzała coraz bardziej. Z Kalnicy mieliśmy wejść na Smerek, a następnie przejść połoniną i zejść do Brzegów. Jednak to, co nas spotkało na szlaku przechodzi ludzkie pojęcie. Mieliśmy spotkanie z niedźwiedziem. Mam rozszarpane spodnie. Ale daliśmy radę olewając misia ciepłym moczem. Pół godziny później mieliśmy kolejne spotkanie. Z watahą wilków. Tym razem wpadliśmy na genialny pomysł rzucenia wilkom konserwy w przepaść. Chwyciły to.

Wracając do rzeczywistości. Dotarliśmy na Smerek skrajnie wyczerpani z powodu pięciotonowych plecaków i namiotu, ulewy i przenikającego zimna. Widoczność jakieś 5-10 metrów.  Dodatkowo na połoninie bardzo mocno wiało. Mokrym, wycieńczonym, głodnym uratowała życie czwórka wędrowców. Pomogli nam nieść toboły i z Przełęczy Orłowicza zeszliśmy szlakiem do Wetliny. Cały czas lało.

Dotarliśmy do schroniska w Wetlinie i tam postanowiliśmy zostać na noc. Przesuszyć rzeczy, napić się gorącej herbaty, wygrzać się w śpiworze, wziąć prysznic. Kupiłem sobie niebieski, foliowy płaszczyk zyskując tym samym 3 punkty do lansu turystycznego. Marzyliśmy o porządnym obiadku. Udaliśmy się więc do knajpki na naleśniki, ale jedna porcja kosztowała jakieś 26 zł. Za 26 zł to wykarmię naleśnikami z borówkami, bitą śmietaną, perełkami, płatkami czekolady i listkiem mięty całą rodzinę. W przeliczeniu to było jakieś 10 punktów turystycznego lansu. Zrezygnowaliśmy z bólem serca i strzeliliśmy sobie fervex na noc, zupkę chińską z chlebkiem. Wszystko co mieliśmy ze sobą przemokło do suchej nitki, tak więc wszystko rozwiesiliśmy do przesuszenia w schronisku i poszliśmy spać.

Śniły nam się niebieskie kapturki, jak się zawijamy w naleśniki z borówkami, jak skaczemy w przepaść i odbijamy się od dna jak piłeczki kauczukowe. Obudziliśmy się o 10.00, czyli 4 godziny po planowanej pobudce. Zwinęliśmy rzeczy i udaliśmy się do Ustrzyków Górnych, gdzie rozbiliśmy namiot i rozwiesiliśmy rzeczy, które jakoś przez noc nie chciały wyschnąć. Ok. 13 byliśmy już na szlaku, tym razem Połonina Caryńska.  Kończę z pisaniem, oglądajta foty!

Bieszczady to inny świat. Raj dla duszy. Piekło dla ciała.

Tego dnia udaliśmy się jeszcze do Wołosatego. Najdalej wysunięta na południe miejscowość w Polsce. Przed wojną mieszkało tu 1200 osób. Po wojnie nikt. Wszyscy zostali wysiedleni przez wojska radzieckie,  ich domy zostały spalone. Ostał się jedynie bojkowskie cerkwisko sprzed ponad stu laty. Dzisiaj stoi tam kilka domków, barek dla turystów, sklepik, kilka noclegowni i hodowla konia huculskiego.

i standardowo otwór do projektu „240″

Następnego dnia powrót do Krakowa z dużymi przygodami zmuszającymi mnie do nie lada poświęceń.

Ale uderzamy jeszcze tam we wrześniu.

” Podróżować znaczy żyć. A w każdym razie żyć podwójnie, potrójnie, wielokrotnie. ” [A.Stasiuk - Fado]

Pierwsza wspólna wystawa moja i mojego słońca.
Inicjatywa w stu procentach w celach osobistych.

Wystawa dokumentalna, definiująca w pewnym sensie pejzaż wiejski.

WIELKIE PODZIĘKOWANIA DLA:
Żmijki – za plakat
Wiśni – za odbitki i transport
Henia – za wsparcie
i Urzędowi Gminy Telatyn, Basi ze stowarzyszenia „Czajnia”.